Autorzy Illustrated Checklist of the Mammals of the World uznają ten takson za gatunek monotypowy.

Etymologia Rattus: „szczur”. pyctoris: puktēs „bokser”; ῥις rhis, ῥινος rhinos „nos”.

Morfologia Długość ciała (bez ogona) 140–250 mm, długość ogona 135–213 mm, długość ucha 19–25 mm, długość tylnej stopy 31–38 mm; masa ciała 100–200 g. Szczur himalajski ma gęste, kudłate futro, samica ma sześć par sutków, podobnie jak u szczura wędrownego (R. norvegicus).

Ekologia Szczur himalajski prowadzi naziemny tryb życia, jest spotykany na terenach skalistych, uprawnych i w pobliżu miejsc zamieszkania ludzi. Występuje na wysokościach od 1200 do 4250 m n.p.m.. W Kazachstanie udokumentowano, że jest on mniej zależny od środowiska antropogenicznego niż szczur wędrowny i szczur śniady (Rattus rattus), których zasięg występowania wzrósł z rozwojem osadnictwa.

Populacja Szczur himalajski ma duży zasięg występowania i wykazuje zdolność do adaptacji do zmian środowiska. Nie są znane zagrożenia dla tego gatunku. Nie jest obecny w żadnych obszarach