Był wówczas w grupie oficerów „powyżej 40 roku życia”.

„Za wybitne zasługi i udział w trzech powstaniach śląskich odznaczony Orderem Virtuti Militari”.

W 1922 został w Wodzisławiu Śląskim komendantem miasta, potem w 1925 wiceburmistrzem, a następnie – prezesem Rady Miejskiej (do 1939). Ponadto w okresie międzywojennym pełnił funkcję komendanta Związku Powstańców Śląskich na pow. rybnicki oraz wiceprezesa jego Zarządu Głównego. W 1924 wszedł do kierowanej przez Alfonsa Zgrzebnioka Rady Naczelnej Powstańców Śląskich (w sierpniu 1925 przystąpił do Związku b. Powstańców i Żołnierzy)„Gazeta Śląska” z 12 sierpnia 1925, nr 32, s. 1, 3. i w latach 1924–1926 był redaktorem „Gazety Śląskiej”.

We wrześniu 1939 stanął w Wodzisławiu Śląskim na czele III batalionu Obrony Narodowej, z którym po agresji ZSRR na Polskę przekroczył granicę polsko-węgierską. W Szob został starszym obozu internowanych, organizował tajną akcję „Ewa” (ewakuacja) i umożliwiał wyjazdy do Francji zdolnym do dalszej walki żołnierzom Wojska Polskiego. Potem przeniósł się do Budapesztu i współpracował z Delegaturą Rządu Rzeczypospolitej Polskiej.