Stare Miasto w Łęcznej – najstarsza część miasta Łęczna w województwie lubelskim. Historia i zabytki Staromiejskie Rynki Rynek II został wytyczony w XVI lub XVII w. z inicjatywy Adama Noskowskiego, ówczesnego właściciela miasta. Miał charakter centrum. Był największym łęczyńskim rynkiem, miejscem bogatych jarmarków, na które ściągali kupcy m.in. z Rosji, Niemiec, czy Austrii. Obroty sięgały wysokich jak na tamte czasy sum. W 1745 r., po kolejnym pożarze miasta, Seweryn Józef Rzewuski nakazał poszerzyć ulice rynkowe. Odbudował pierwszy i drugi rynek oraz założył trzeci. W 1840 roku na Rynku II wybudowano pierwszą w mieście studnię kubełkową, kolejną - w 1860 r. w Rynku III.
10 listopada 1846 r. podczas pożarów spłonęły zabudowania wokół Rynku II, wschodnia część Rynku III oraz zabudowania wokół ulic Nowej i Bożniczej.
W czasie II Wojny Światowej na Starym Mieście istniało getto. Niemcy dokonywali na miejscowych Żydach masowych deportacji i egzekucji. Podczas największej, mającej miejsce 11 listopada 1942 r., hitlerowcy wymordowali przy murach synagogi około 1400 Żydów z łęczyńskiego getta.