Gebir – epos bohaterski angielskiego poety Waltera Savage’a Landora, opublikowany w 1798, najdłuższe dzieło autora.
Gebir był pierwszym ważnym dziełem Landora. Pracę nad nim poeta rozpoczął na jesieni 1796. Poemat składa się z siedmiu ksiąg. Liczy około 1800 linijek. Częściowo utwór został napisany po łacinie. W 1803 Landor opublikował pełną łacińską wersję dzieła. Jakkolwiek utwór nawiązuje do tradycji greckiej sielanki, akcja osadzona została w scenerii orientalnej. Tematem eposu jest wyprawa hiszpańskiego króla Gebira na Egipt. Atakując to państwo, władca wypełniał przysięgę z czasów dzieciństwa. Bohater na końcu ginie z rąk piastunki egipskiej królowej, Charoby. Kobieta jest nieświadoma faktu, że władczyni zakochała się w najeźdźcy. Poemat został napisany wierszem białym (blank verse), czyli nierymowanym pentametrem jambicznym, to znaczy sylabotonicznym dziesięciozgłoskowcem, w którym akcenty padają na parzyste sylaby wersu. Ten rodzaj wiersza, wprowadzony w XVI wieku przez Henry’ego Howarda, hrabiego Surrey, bardzo często pojawia się w literaturze angielskiej jako tworzywo wielkich eposów, między innymi dzieł Johna Miltona, Johna Keatsa i Edwin Atherstone’a, jak też Alfreda Tennysona i Roberta Browninga. Występował też w dramacie elżbietańskim u Thomasa Kyda i Williama Szekspira.