Ignacy Sarnecki (ur. 1929 w ZieluniuAnna Skunka – „Zostały nam las i walka – relacja Ignacego Sarneckiego” w „Biuletyn IPN pamięc.pl” nr 1(46) 2016 s 55–58, zm. 25 sierpnia 2017) – polski działacz powojennego podziemia antykomunistycznego, pionier w organizowaniu wodnej służby ratowniczej na ziemi wałbrzyskiej.
Życiorys Od połowy 1944 był łącznikiem jednego z oddziałów Armii Krajowej w swoich rodzinnych stronach. Do konspiracji należeli również jego starsi bracia Stefan i Mieczysław. 20 października 1945 został aresztowany przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa i osadzony w więzieniu dla młodocianych w Działdowie, gdzie był brutalnie bity. W trakcie śledztwa wybito mu zęby, złamano obojczyk, nos oraz żebra. Z więzienia został zwolniony po zobowiązaniu się do donoszenia na swojego brata Stefana, który pozostał w konspiracji antykomunistycznej. Za niewywiązanie się ze współpracy został ponownie aresztowany przez funkcjonariuszy aparatu bezpieczeństwa i od lutego do czerwca 1946 przebywał w areszcie w Mławie, skąd zbiegł. W latach 1946–1947 działał w podziemiu antykomunistycznym jako łącznik w oddziałach leśnych Ruchu Oporu Armii Krajowej na Mazowszu (posługiwał się pseudonimami „Przybysz”, „Lopek”, „Kruk”). W tym okresie służył w oddziałach dowodzonych przez Stanisława Balle ps. „Sowa”, Stefana Sarneckiego ps.