Polityka rozproszenia imigrantów – skandynawska polityka wewnętrzna, stosowana względem imigrantów, zakładająca równomierne rozkładanie społeczności imigranckich i nie tworzenia większych skupisk imigrantów w poszczególnych miastach, czy gminach, które mogłyby wpłynąć na koncentrację tych środowisk i tworzenie gettEdyta Januszewska, Uchodźcy w Danii – między integracją, a marginalizacją, w: Praca Socjalna, nr 1/2015, s. 66 (przypisy), ISSN 0860-3480..
Dania Polityka taka działa w Danii od 1986. W pierwszym okresie jej funkcjonowania (1986-1999) imigrantów rozproszono w trzynastu regionach Danii. W 1999 weszła w życie ustawa o integracji przybyszów, nakazująca równomierne rozproszenie cudzoziemców na terenie całego kraju. Mimo teoretycznego obowiązywania ustawy skupiska społeczności imigranckich tworzą się w największych ośrodkach miejskich kraju – w Kopenhadze, Odense, Aarhus, czy Kolding. Polityka z założenia ma być kształtowana w taki sposób, że gminy o największym nasyceniu imigrantami w danym roku nie przyjmują już żadnych osób (np. w 2005 najwięcej imigrantów trafiło do regionu Jutlandia Północna – 150 osób nazywanych uchodźcami).