Stanisława Ostrowskiego.
Pod koniec XIX wieku w Zakrzewie na 358 mieszkańców, 231 było ewangelikami, a w 1910 na 435 mieszkańców było ich 194. W okolicznych wsiach należących do parafii ewangelickiej w Zakrzewie w 1910 było 494 ewangelików i 4346 katolików.
Zakrzewscy katolicy przypisani byli do parafii w Skórzewie. Już od 1859 w Zakrzewie były odprawiane Msze święte, początkowo w ilości 8 a następnie uległy zwiększeniu do 15 Mszy rocznie. W związku z brakiem budynku miały one charakter polowy.
Budowa kościoła ewangelickiego w Zakrzewie została zakończona w 1887. W większości była ona sfinansowana ze środków otrzymanych z francuskich odszkodowań wojennych (po wojnie niemiecko-francuskiej z 1870). W dniu 18 grudnia 1887 kościół został poświęcony przez Głównego Superintendenta prowincji poznańskiej, Johanna Karla Friedricha Hesekiela. Od 1892 parafia świętego Krzyża w Poznaniu utrzymywała osobnego pastora do posługi duszpasterskiej w Zakrzewie.
W latach 1945–1970, a więc w czasie, kiedy Niemcy opuścili te tereny, kościół w Zakrzewie był filią kościoła w pobliskim Skórzewie.
W roku 1970 ustanowiono w Zakrzewie (przez abp Antoniego Baraniaka) ośrodek duszpasterski, którego rektorem został ks.