mały|Jacques de Lalaing, miniatura średniowieczna mały|Herb Jacques’a de Lalaing mały|Nagrobek Jacques’a de Lalaing. Litografia J. Lapotre Douai Jacques de Lalaing (1421–1453) – burgundzki rycerz, jeden z najsławniejszych wojowników późnego średniowiecza, uczestnik wielu turniejów i pojedynków, dowódca i dyplomata, kawaler zakonu Złotego Runa. Jako jeden z pierwszych tak znanych arystokratów zginął od kuli armatniej.
Życiorys Urodził się najprawdopodobniej w 1421. Pochodził ze szlacheckiego rodu o długiej tradycji. Jego rodzicami byli Guillaume de Lalaing i Jeanne de Crequy. W dzieciństwie odebrał staranne wykształcenie. Był oczytany w ówczesnej literaturze i sam posługiwał się piórem. Jednak jego życiowym powołaniem była walka zbrojna. Początkowo służył księciu Cleves, później przeszedł na służbę księcia Burgundii Filipa III Dobrego. Wcześnie dał się poznać jako wojownik dobrze wyszkolony w użyciu różnych rodzajów broni. Około dwudziestego roku życia zyskał uznanie jako uczestnik walk turniejowych. Wyróżniał się też na polu bitwy. 22 listopada 1443 uczestniczył w szturmie na miasto Luksemburg. W 1445 pokazał się na turnieju w Nancy w Lotaryngii. Wśród widzów igrzysk byli król Francji Karol VII Walezjusz i król Aragonii Alfons V Aragoński. W 1446 rycerz udał się w podróż do Francji, potem do Nawarry i Kastylii.