1 złoty polski (1827–1834) – moneta jednozłotowa Królestwa Kongresowego okresu autonomii, wprowadzona jako następczyni złotówki bitej w latach 1822–1825, po śmierci cara Aleksandra I za panowania Mikołaja I. Była bita w srebrze, w latach 1827–1834, według systemu monetarnego opartego na grzywnie kolońskiej. Wycofano ją z obiegu 1 maja 1847 r.
Moneta została wybita z otokiem, podobnie jak niektóre inne nominały Królestwa Polskiego okresu autonomii emitowane po 1819–, albo po 1820 r.
Awers Na tej stronie umieszczono prawe popiersie cara Aleksandra I, otokowo napis:
Dookoła znajduje się wypukły otok.
Rewers Na tej stronie umieszczono w wieńcu nominał „1", pod nim napis „ZŁO•POL•” poniżej rok 1827, 1828, 1829, 1830, 1831, 1832, 1833 lub 1834, na dole znak intendenta mennicy w Warszawie – I.B. (Jakuba Benika 1827), F.H. (Fryderyka Hungera 1828–1830), K.G. (Karola Gronaua 1831–1833) lub I.P. (Jerzego Puscha 1834). Całość otoczona napisem:
Dookoła znajduje się wypukły otok.
Opis Monetę bito w mennicy w Warszawie, w srebrze próby 593, na krążku o średnicy 22 mm, masie 4,54 grama, z rantem ząbkowanym, z otokiem.