5 złotych polskich (1829–1834) – moneta pięciozłotowa Królestwa Kongresowego okresu autonomii, wprowadzona za panowania Mikołaja I, jako następczyni pięciozłotówki bitej w latach 1816–1818. Była bita w srebrze, w latach 1829–1834, według systemu monetarnego opartego na grzywnie kolońskiej. Wycofano ją z obiegu 1 maja 1847 r.
Moneta została wybita z otokiem, podobnie jak niektóre inne nominały Królestwa Polskiego okresu autonomii emitowane po 1819–, albo po 1820 r.
Awers Na tej stronie umieszczono prawe popiersie cara Aleksandra I, otokowo napis:
Dookoła znajduje się wypukły otok.
Rewers Na tej stronie umieszczono średni herb Królestwa Kongresowego, tzn. orła rosyjsko-polskiego – dwugłowy orzeł z trzema koronami, dużą pośrodku i dwiema małymi na głowach orła, w prawej łapie trzyma miecz i berło, w lewej jabłko królewskie, na piersi, na tle gronostajowego płaszcza, tarcza herbowa z polskim orłem. Po obu stronach dużej korony rok bicia: 1829, 1830, 1831, 1832, 1833 albo 1834. Na dole, po obu stronach ogona orła, znajduje się znak intendenta mennicy w Warszawie – F.H. (Fryderyka Hungera 1829, 1830), K.G. (Karola Gronaua 1830–1834), I.P.