Na wniosek Polskiej Akademii Literatury 5 listopada 1938 został mu nadany Złoty Wawrzyn Akademicki „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej za granicą”..
W 1938 roku odmówił przyjęcia stanowiska profesora na Uniwersytecie Florenckim (miał objąć katedrę po usuniętym z uczelni ze względu na żydowskie pochodzenie Attilio Momigliano). Dodatkowo popadł w niełaskę faszystów przez aluzje polityczne wplecione w mowę upamiętniającą Gabriele D’Annunzio. Zmuszony do opuszczenia Rzymu przeniósł się do Wenecji.
Po upadku Mussoliniego wrócił do Rzymu, jego orientacja polityczna przesunęła się w stronę lewicy, został członkiem Włoskiej Partii Komunistycznej.
W 1953 jego ostatnia powieść L'amante fedele otrzymała Nagrodę Stregi.
Twórczość Socrate moderno (1908) Sette savi (1912) La vita intensa - Romanzo dei romanzi (1920) La guardia alla luna (1920) La vita operosa (1921) Nuovi racconti d'avventure (1921) Viaggi e scoperte (1922) La scacchiera davanti allo specchio (1922) Ultime avventure (1922) Eva ultima (1923) La donna dei miei sogni e altre avventure moderne (1925) L'eden della tartaruga (1926) Donna nel sole e altri idilli (1928) Syn dwóch matek (Il figlio di due madri, 1929, przekład na j.