50 złotych polskich (1827–1829) – moneta pięćdziesięciozłotowa Królestwa Kongresowego okresu autonomii, zwana również podwójnym złotym królewskim, wprowadzona jako następczyni pięćdziesięciozłotówki bitej w latach 1819–1823, po śmierci cara Aleksandra I, za panowania Mikołaja I. Była bita w złocie, z datą 1827 i 1829, według systemu monetarnego opartego na grzywnie kolońskiej. Była ostatnią pięćdziesięciozłotówką Królestwa Kongresowego. Wycofano ją z obiegu 1 maja 1847 r.
Moneta została wybita z otokiem, podobnie jak niektóre inne nominały Królestwa Polskiego okresu autonomii emitowane po 1819–, albo po 1820 r.
Awers Na tej stronie umieszczono prawe popiersie cara Aleksandra I, otokowo napis:
Dookoła znajduje się wypukły otok.
Rewers Na tej stronie umieszczono w wieńcu nominał „50", pod nim napis „ZŁO•POL•” poniżej rok 1827 lub 1829, na dole znak intendenta mennicy w Warszawie – F.H. (Fryderyka Hungera). Całość otoczona napisem:
Dookoła znajduje się wypukły otok.
Opis Monetę bito w mennicy w Warszawie, w złocie próby 916, na krążku o średnicy 24 mm, masie 9,8102 grama, z rantem ząbkowanym, z otokiem.