Dawski uważał, że artysta projektujący w szkle powinien posiadać wszechstronne wykształcenie, pozwalające mu na podejmowanie wszelkich rodzajów prac, w tym również w zakresie wzornictwa przemysłowego, zaś sam proces dydaktyczny powinien prowadzić do odkrycia indywidualnych cech talentu i rozwoju osobowości artysty. W nauczaniu projektantów szkła kładł nacisk na opanowanie grafiki i fotografii. Znajomość owych dziedzin przekładała się na projekty studentów, które były oszczędne w wyrazie i charakteryzowały się dbałością o prosty, czytelny kształt formy, pozbawiony dodatkowych ozdobników. Natomiast w dziedzinie technologii szkła studenci uzyskiwali zasadniczo wiedzę teoretyczną, co spowodowane było zbyt ubogim zapleczem warsztatowym uczelni – nie posiadała ona pieca do wytopu szkła, dysponując jedynie warsztatem grawerskim. Studenci nie opanowywali podstawowych umiejętności z zakresu formowania szkła, przez co byli zdani na hutników-wykonawców. Na sytuację nie miały większego wpływu praktyki studenckie, odbywane po III i IV roku studiów w śląskich hutach szkła, zwykle w Stroniu Śląskim lub w Szczytnej, czasem w Zawierciu, ewentualnie w Szklarskiej Porębie.