W tej samej konkurencji zdobywał następnie złote medale na mistrzostwach świata w Kairze (1949) i mistrzostwach świata w Monte Carlo (1950) oraz srebrne na mistrzostwach świata w Sztokholmie (1951), mistrzostwach świata w Brukseli (1953) i mistrzostwach świata w Rzymie (1955). Ponadto wywalczył cztery medale w turniejach indywidualnych: złoty na MŚ 1949 oraz brązowe na MŚ 1947 (za Aldo Montano i Belgiem Georges'em de Bourguignonem), MŚ 1950 (za Francuzem Jeanem Levavasseurem i Vincenzo Pintonem) i MŚ 1951 (za Węgrami Aladárem Gerevichem i Pálem Kovácsem).
W 1955 roku został złotym i brązowym medalistą igrzysk śródziemnomorskich w Barcelonie (odpowiednio: w drużynie i indywidualnie).
Kariera polityczna Był publicystą i działaczem Włoskiej Partii Socjalistycznej, sprawował funkcję radnego miasta Mantua, był też radnym prowincji Mantua. W wyborach w 1963 roku uzyskał mandat senatora IV kadencji, startując z Lombardii. W czasie tej kadencji zasiadał w komisji spraw zagranicznych i komisji obrony (był jej wiceprzewodniczącym). W wyborach w 1968 roku ponownie wybrany na senatora, był członkiem kilku komisji senatorskich: ds. konstytucyjnych (wiceprzewodniczący), sprawiedliwości, obrony (przewodniczący), rolnictwa, ds.