Mimo to w tym okresie doszło do czasowego zbliżenia Gerarda z nowym arcybiskupem Kolonii Henrykiem z Virneburga, a także do ponownego zacieśnienia związków z Albrechtem Habsburgiem, który przeciwdziałał rosnącym wpływom francuskim w Nadrenii.
Po śmierci Albrechta w 1308 Gerard przystąpił do układu o wzajemnej pomocy z innymi władcami regionu, m.in. księciem Brabancji Janem II i hrabią Luksemburga Henrykiem VII. Gdy ten ostatni został wybrany na nowego króla Niemiec, Gerard aktywnie go wspierał. Zmusił w tym okresie miasto Akwizgran do zawarcia układu, kończąc w ten sposób spór rozpoczęty zamordowaniem jego ojca. Wykorzystując swoją pozycję umacniał swoje znaczenie i władztwo na terenie Nadrenii.
Gdy w 1313 zmarł Henryk VII, na nowo wybuchł konflikt Gerarda z arcybiskupem Henrykiem z Virneburga. Arcybiskup poparł w staraniach o koronę niemiecką Fryderyka III Habsburga, a Gerard wraz z większością książąt nadreńskich króla czeskiego Jana Luksemburskiego, a następnie Ludwika IV Bawarskiego. Pozycja Gerarda była szczególnie istotna: kontrolował drogi do Akwizgranu, gdzie odbywały się królewskie koronacje. Zablokował przejście arcybiskupa Henryka z księciem Fryderykiem Habsburgiem, wobec czego ich koronacja królewska odbyła się w Bonn, umożliwił natomiast koronację w Akwizgranie Ludwikowi.