W 1894 otrzymała od komitetu wystawy krajowej we Lwowie list pochwalny w dziedzinie wytwory pracy kobiet w zakresie gospodarstwa domowego, robót ręcznych, wychowania i dobroczynności (grupa XXIV) za haft cieniowany. Dom Marceli i Godzimira Małachowskich stał się ogniskiem miejskiego życia towarzyskiego, a ona sama podczas urzędowania męża na stanowisku prezydenta Lwowa (1896-1905) wspierała opiekę nad ubogimi i ochronki dla dzieci. Udzielała się w pracy społecznej zwłaszcza w okresie prezydentury swojego męża. Do końca życia działała w towarzystwach dobroczynnych i humanitarnych. Jej mottem było powiedzenie „Nigdy nie wie lewica, co daje prawica”.
thumb|240px|Grobowiec Małachowskich we Lwowie Na początku 1912 zachorowała na zapalenie płuc. Zmarła 8 stycznia 1912 we Lwowie w wieku 52 lat. Została pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim.
Marcela i Godzimir Małachowscy mieli czworo dzieci (dwie córki i dwóch synów), byli nimi: Godzimira Maria (1886-1954, dziedziczka dóbr w Dolinie, która w 1917 została żoną Henryka Mniszek-Tchorznickiego, syna Aleksandra), Roman