Hawajka długodzioba (Akialoa lanaiensis) – gatunek małego ptaka z rodziny łuszczakowatych (Fringillidae). Występował endemicznie na hawajskiej wyspie Lānaʻi. Widziany po raz ostatni w 1894 – niecałe dwa lata po odkryciu. Uznany za wymarły.
Taksonomia Po raz pierwszy gatunek opisał Walter Rothschild w 1893 na łamach „Bulletin of the British Ornithologists’ Club”. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Hemignathus lanaiensis. Obecnie (2025) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny umieszcza hawajkę długodziobą w rodzaju Akialoa. Uznaje ją za gatunek monotypowy. Dawniej hawajka długodzioba była często uznawana za podgatunek różnych gatunków hawajek, najczęściej hawajki cienkodziobej (A. obscura) lub hawajki sierpodziobej (A. ellisiana). Gatunek znany z 3 okazów muzealnych, przechowywanych w zbiorach w Tring i Nowym Jorku. Zostały odłowione w okresie od 15 do 22 listopada 1892, najprawdopodobniej przez E.B. Wolstenholme’a, nie Henry’ego Palmera, jak się przypuszcza.
Morfologia Długość ciała wynosiła około 16,5 cm. Dziób mierzył około 74–79 mm, skrzydła 79–84 mm (oryginalne wymiary podane w calach). Samiec miał oliwkowozielony wierzch ciała i brudnożółty spód z kremowymi pokrywami podogonowymi. Samicę cechował oliwkowy, nieco szarawy wierzch ciała i żółty brzuch. Dziób czarny.