Z raną biodra i uszkodzonymi kośćmi został umieszczony w szpitalu na Politechnice. Pozostawał tam przez dłuższy czas na leczeniu z uwagi na powikłania (w jego trakcie odwiedzany zarówno przez swoich żołnierzy jak i przez osobistości, np. przedstawicieli gen. Josepha Barthélemy’ego czy Heleny Paderewskiej). W rezultacie niezagojonej rany, po niespełna czterech miesiącach cierpień zmarł w niedzielę wielkanocną 20 kwietnia 1919 we Lwowie w wieku niespełna 20 lat. Jego pogrzeb odbył się 23 kwietnia 1919 z kaplicy szpitala WP „Technika” i był wielką manifestacją. Został pochowany na Cmentarzu Obrońców Lwowa (kwatera VIII, miejsce 477, lub 573).
Podczas walk odznaczał się odwagą i stanowczością. Był jednym z najdzielniejszych oficerów oddziału Abrahama. Wielokrotnie wymieniany w zaszczytnych uznaniach w rozkazach i komunikatach Naczelnej Komendy Obrony Lwowa.
Był kawalerem.
Upamiętnienie Dekretem z 20 maja 1919 „w uznaniu waleczności i zasług” został pośmiertnie mianowany na stopień porucznikaDziennik Rozkazów Wojskowych. Nr 59 z 29 maja 1919 roku, poz. 1866..
Nazwisko por. Józefa Mazanowskiego zostało wymienione na tablicy umieszczonej na Pomniku Obrońców Lwowa na Persenkówce, poległych w dniach 27-30 XII 1918.
Postrzelenie por.