Na odbywające się koncerty w Pałacu Hohenzollernów przyjeżdżali mieszkańcy z terenów od Wrocławia do Drezna.

Mieszkańcy miasta również aktywnie uczestniczyli w wydarzeniach muzycznych w pałacu, wielu lwówczan brało udział w próbach chóru. Muzyka rozpowszechniła się również poza pałacem, w pobliskich gospodach i restauracjach. Kolejnym kapelmistrzem i głównym dyrygentem został Max Seifriz, pod którego kierownictwem orkiestra symfoniczna zyskała największą sławę. Prasa zaczęła rozpisywać się o muzycznym Lwówku Śląskim określając go śląskim Weimarem.

Przełom lat 1868/1869 był ostatnim sezonem koncertowym lwóweckiej królewskiej orkiestry symfonicznej. Choroba, a w jej następstwie śmierć księcia Konstantyna zakończyła okres świetności orkiestry symfonicznej. Muzyczne tradycje lwóweckie próbowano podtrzymać, jednak udało się je kontynuować jedynie do lat osiemdziesiątych XIX wieku. W tym celu zapraszano muzyków i orkiestry, m.in. wrocławską wojskową orkiestrę dętą.