Geragogika (gr. gēras – starość i agagós – przewodnik; także: gerontologia edukacyjna, edukacja gerontologiczna, pedagogika starzenia się, pedagogika starości) – gerontologiczno-pedagogiczna dyscyplina naukowa zajmująca się procesami nauki ludzi starzejących się i starych.
Historia thumb|Jan Ámos Komenský – jeden z prekursorów geragogiki Dyscyplina i nazwa została zapoczątkowana w 1956 w Niemczech Zachodnich przez pedagoga i gerontologa Hansa Mieskesa (wątki geragogiczne znajdowały się już w literaturze wcześniejszej, m.in. w dziele O szkołach czyli akademiach ksiąg dwoje Szymona Marycjusza (1551), czy w Pampaedii autorstwa Jana Ámosa Komenskiego – 1656). Określenia tego w znaczeniu wychowanie ludzi starzejących się i starych użył też w 1952 Ferdinand Adalbert Kehrer. W 1962, również Niemiec, Otto Friedrich Bollnow wprowadził pojęcie gerontogogiki, rozumianej jako dyscyplina badająca kształcenie i wychowywanie osób starszych. Mieskes zaliczył geragogikę do zarówno do nauk pedagogicznych, jak i (razem z m.in. andragogiką) do teorii wychowania. Według Adama Zycha geragogika jest częścią gerontologii społecznej, która obejmuje także gerontosocjologię i gerontopsychologię.