Joanna Leśniak (polska pedagog) ujęła geragogikę jako jeden z działów andragogiki.
Zadania geragogiki definiuje się jako: poznanie procesu starzenia się (także w kontekście fazy życiowej), diagnozę sytuacji osób starszych w różnych kręgach kulturowych i etnicznych, określenie podstawowych czynników warunkujących proces starzenia się człowieka, opracowanie metod i środków opieki, tworzenie optymalnych, humanistycznych warunków życia i możliwości korzystania z życia oraz waloryzację starości (podniesienie statusu starości w opinii społeczeństw). Adam Zych wskazuje, że geragogika winna wychować ludzi do porozumienia międzypokoleniowego i utrzymania kontaktów między pokoleniami, przygotować i przystosować ludzi do procesu starzenia się, zapewnić prewencję i profilaktykę pedagogiczną zapobiegającą patologiom i kryzysom starości, wytworzyć sieć konsultacyjno-doradczą dla seniorów (np. telefoniczne linie kryzysowe), socjalizować ludzi starych, uchronić ich od izolacji i osamotnienia, podejmować wyzwania terapeutyczne, rehabilitacyjne i reaktywizacyjne celem samorealizacji seniorów, inspirować refleksję nad sensowną starością, a także subtelnie przygotowywać ludzi do godzenia się z nieuchronnością śmierci, umierania, bólu i cierpienia.