Ostatecznie okazało się, że Seralini przeprowadził wadliwą analizę statystyczną wyników swoich badań i użył białych szczurów odmiany Sprague-Dawley, które testował przez całe ich życie. Jak wykazano wiele lat przed badaniem (w 1973), osobniki tej odmiany pod koniec życia statystycznie częściej chorują na raka sutka – nie potrzeba do tego karmy GMO. Okazało się na przykład, że jedna z grup szczurów jedzących kukurydzę GMO była zdrowsza niż ta, która jadła nie zmodyfikowane nasiona. Ponadto w publikacji brakuje ważnych danych na temat ilości karmy spożywanej przez zwierzęta oraz jej zanieczyszczeń, co mogło mieć wpływ na powstawanie guzów.
Seralini nie spełnił swojej obietnicy udostępnienia więcej informacji na temat przeprowadzonych doświadczeń, mimo że EFSA upubliczniła dane dotyczące analizy NK603.