Pierwszy spór z Gaillardetem Gaillardet poczuł się dotknięty tym, że po wycofaniu się Janina, Harel nie uzgodnił z nim komu powierza dalsze przeróbki jego sztuki, wrócił pośpiesznie do Paryża i zażądał, żeby utwór był grany w jego wersji, a nie w wersji Dumasa, z którą, zresztą, nawet się nie zapoznał. Groził, że doprowadzi do zakazu jej wystawienia. Harel jednak nie ustąpił: Nic pan nie wskóra. Zmieniam tytuł sztuki i gram. Pan mnie podaje do sądu, oskarżając o fałszerstwo, kradzież i plagiat i co tam jeszcze. Dostanie pan tysiąc dwieście odszkodowania. A jeśli pozwoli mi pan grać, zarobi pan dwanaście tysięcy. Kiedy Gaillardet dalej się pieklił, Harel wezwał Dumasa. Pisarz próbował się usprawiedliwić, ale jego wyjaśnienia trafiły na mur. Kłótnia się zaogniła. Dumas doszedł do wniosku, że rozstrzygnąć ją może tylko pojedynek. Harel tego tylko potrzebował, wystąpił jako rozjemca i skłonił przeciwników do podpisania ugody, w której obaj uznali się za współautorów Wieży Nesle.