konstrukcji metalowej, podobnie jak lotki. Podwozie klasyczne, stałe, dwugoleniowe z osią niedzieloną, z tyłu oprofilowana płoza ogonowa, tworząca płetwę.
Napęd: silnik rzędowy sześciocylindrowy Fiat A.12 o mocy 250 KM (PD) lub A.12 bis o mocy 300 KM (PE), napędzający dwułopatowe śmigło ciągnące. Indywidualne wyloty spalin z cylindrów wyprowadzone były na prawą stronę. Samolot osiągał prędkość maksymalną 194 km/h, na 3000 m wznosił się w 16 minut.
Uzbrojenie stanowiły dwa karabiny maszynowe Fiat-Revelli Mod.14 kaliber 6,5 mm: jeden stały strzelający do przodu umocowany nad górnym płatem i jeden ruchomy obserwatora. Km obserwatora na późniejszych samolotach mocowany był na obrotnicy Etevé. Czasem pod koniec wojny km obserwatora zamieniany był na pojedynczy lub rzadziej podwójny Lewis 7,7 mm, na obrotnicy Scarffa. Samolot zabierał do 6 bomb małego wagomiaru na rzadko stosowanych zewnętrznych uprzężach po bokach kabiny (kalibru 130 mm o masie 12 kg lub kalibru 162 mm o masie 15 kg). Samolot mógł być wyposażony w aparaty fotograficzne lub radiostację.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoskie samoloty rozpoznawcze I wojny światowej Kategoria:Dwupłaty Kategoria:Samoloty z napędem śmigłowym