Studium prawno-porównawcze” nadano mu stopień doktora habilitowanego. W kwietniu 1950, po śmierci ks. prof. Ignacego Grabowskiego, został zastępcą profesora (od 1951 do 1954 był kontraktowym profesorem nadzwyczajnym UW). W 1951 na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych KUL uzyskał stopnień doktora prawa na podstawie pracy pt. Nieświadomość bezprawności a wina w karnym ustawodawstwie kanonicznym i polskim. W latach 1947–1962 był też wykładowcą na Wydziale Prawa Kanonicznego KUL.

Był zaangażowany w prace organizacyjne przy tworzeniu Wydziału Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie. Jesienią 1954 otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego, a w 1967 profesora zwyczajnego. W latach 1960–1969 pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa Kanonicznego ATK. W uczelni tej przez wiele lat kierował jej działem wydawniczym, od 1955 był redaktorem czasopisma „Polonia sacra”, a od 1958 czasopisma „Prawo Kanoniczne”.

Pod jego kierunkiem stopień naukowy doktora otrzymali m.in. Tadeusz Pawluk i Jerzy Syryjczyk.

Przypisy