w 1474 roku (podczas najazdu wojsk węgierskich Macieja Korwina) – kolejna świątynia modrzewiowa została konsekrowana prawdopodobnie w 1541 roku, w 1657 roku (w trakcie najazdu wojsk Jerzego Rakoczego), 7 marca 1822 roku – pożar strawił kościół modrzewiowy wraz z plebanią i szkołą (ocalała jedynie murowana kaplica Pana Jezusa Ukrzyżowanego).
Po katastrofie z 1822 roku nabożeństwa tymczasowo przeniesiono do kościoła św. Krzyża (dzisiejsza kaplica cmentarna w Dębowcu). Gdy ten również spłonął (2 listopada 1823 roku), do ocalałej kaplicy dostawiono prowizoryczną konstrukcję drewnianą.
Budowę obecnego murowanego kościoła prowadzono w latach 1838–1848 (część źródeł wskazuje na zakończenie prac w 1857 roku). Prace budowlane realizowali murarze słowaccy. Konsekracji świątyni dokonał w 1857 roku biskup przemyski Franciszek Wierzchlejski.
Kościół doznał uszkodzeń w styczniu 1945 roku w wyniku działań wojennych frontu wschodniego (uszkodzeniu uległ dach, wieża, ściana wschodnia oraz mur otaczający plac kościelny). Restaurację obiektu przeprowadzono w 1948 roku. Kolejne kluczowe renowacje miały miejsce w latach 60. XX wieku (przystosowanie wnętrza do wymogów Soboru Watykańskiego II), latach 70.