Mnisi mieli dzień wypełniony modlitwami, pracą i lekturą.

Dzieło jest bardzo obszerne, trzy razy dłuższe od Reguły Benedykta. Napisane zostało w formie dialogu. Każdy rozdział zaczyna się od pytania uczniów (interrogatio discipulorum), po czym następuje schematyczny początek odpowiedzi „Pan odpowiedział przez Mistrza” (respondit Dominus per Magistrum) i treść pouczenia. Pytania ułożone zostały rzeczowo, a całe dzieło posiada uporządkowaną strukturę. Język Mistrza odbiega bardziej od łaciny klasycznej niż język Benedykta.

Znaczenie Reguła Mistrza była uważana przez wieki za obszerne rozwinięcie Reguły benedyktyńskiej. W 1938 roku Augustin Genestout, uczony z Solesmes, wysunął i uzasadnił tezę, że jest ona wcześniejsza od benedyktyńskiej i stanowiła dla tej drugiej wzór. Wywołało to długoletni spór, w którym obok argumentów naukowych padały też bardzo emocjonalne. We współczesnej nauce uważa się tezę Genestouta za udowodnioną.

Powstanie Reguły Mistrza datuje się na pierwszą połowę VI wieku, najczęściej na lata 500–530. Najwięcej zwolenników wśród uczonych ma hipoteza, że jej tekst został napisany w środkowej Italii, w okolicach Rzymu.