Nazwa Ringatū oznacza w języku maori „wniesione ręce” i odnosi się do praktykowanego przez wiernych sposobu modlitwy, z rękami wniesionymi w górę ku niebu. Wyznawcy religii identyfikują się ze starożytnym Izraelem, Te Kooti uznawany jest zaś za proroka i męczennika. Podstawowe wydarzenia z historii kościoła odczytywane są jako paralele z historią biblijną: ucieczka Te Kootiego z Wysp Chatham to przejście przez Morze Czerwone, wieloletnia walka partyzancka z władzą kolonialną to wędrówka do Ziemi Obiecanej, ostateczna legalizacja wspólnoty to przybycie do kraju Kanaan. Wyznawcy oczekują zapowiedzianego przez Te Kootiego nadejścia Mesjasza, który ma przybyć ze wschodu. Nabożeństwa w kościołach Ringatū odbywają się po zapadnięciu zmierzchu w soboty, 12. dnia każdego miesiąca oraz w Dzień Dziękczynienia 1 stycznia i Dożynki 1 listopada. W ich trakcie wierni czytają fragmenty Biblii, modlą się i śpiewają. Wspólnota ma własną hierarchię: każda gmina wybiera swojego kapłana zwanego tohunga, odpowiedzialnego za odprawianie nabożeństw, udzielanie ślubów i