Jest to budowla drewniana, orientowana, trzynawowa, posiadająca konstrukcję zrębową. Prezbiterium świątyni jest mniejsze od nawy, zamknięte trójbocznie, z boku znajduje się zakrystia. Dwie kaplice boczne pod wezwaniem Najświętszego Serca Jezusa i Matki Bożej Różańcowej, zamknięte prostokątnie tworzą transept. Fasada jest ozdobiona dwiema wieżami, zwieńcza ją trójkątny szczyt i poprzedza ją kruchta. Wieże posiadają konstrukcję słupową i zwieńczają je blaszane dachy hełmowe kopulasto–iglicowe z latarniami. Świątynia nakryta jest dachem dwukalenicowym, złożonym z blachy, na dachu znajduje się z ośmioboczna wieżyczka na sygnaturkę, zwieńczona kopulasto–iglicowym dachem hełmowym z latarnią. Wnętrze dzielą na trzy części dwa rzędy słupów z arkadami. Wnętrze nakrywają płaskie stropy. Chór muzyczny w stylu późnobarokowym, jest podparty trzema arkadami ze słupami i posiada prospekt organowy. Parapet jest wypukły w środku i wklęsły po bokach. Belka tęczowa jest ozdobiona późnobarokowymi rzeźbami Grupy Pasyjnej z około 1760 roku. Zachował się późnogotycki portal w formie oślego grzbietu z 1664 roku. Polichromia ornamentalna, architektoniczna i figuralna pochodzi z 2 połowy XIX wieku i z 1926 roku, której autorem jest Włodzimierz Lisowski. W zakrystii zachowała się polichromia z 2 połowy XVIII wieku przedstawiająca liście akantu.