thumb|Czerwone, trwałe kielichy w czasie owocowania Heptacodium chińskie (Heptacodium miconioides) – gatunek rośliny z rodziny przewiertniowatych. Jedyny przedstawiciel monotypowego rodzaju Heptacodium. Występuje w Chinach (prowincje: Anhui, Hubei, Zhejiang), gdzie rzadko rośnie w górskich lasach, zaroślach i na skalnych urwiskach na wysokościach od 600 do 1000 m n.p.m. Krzew ten został odkryty w 1907 w prowincji Hubei przez Ernesta Henryi’ego Wilsona. Od lat 80. XX wieku gatunek sprowadzony do Ameryki Północnej i Europy, zaczął być uprawiany w kolekcjach botanicznych i rozpowszechniany jako roślina ozdobna. Do jego walorów należy łatwość uprawy, efektowne kwitnienie i owocowanie. Morfologia Pokrój Okazały krzew lub kilkupniowe drzewo o wysokości 5–7 m, koronie rozłożystej i luźnej oraz prosto wznoszących się pędach. Młode pędy są czerwonobrązowe i rzadko owłosione. Na starszych pędach jasnoszara kora silnie łuszczy się. Liście Opadające na zimę, naprzeciwległe, całobrzegie, osadzone na ogonkach długości 1 cm. Blaszka jest skórzasta, szerokojajowata, o nasadzie zaokrąglonej lub słabo sercowatej i wierzchołku zaostrzonym. Osiąga 8–15 cm długości i × 5–9 cm szerokości. Od spodu jest rzadko owłosiona. Od nasady blaszki biegną po bokach centralnej wiązki przewodzącej dwie równoległe do niej.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Heptakodium chińskie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.