mały|Cisza morska w pierwodruku „Sonetów Adama Mickiewicza” z 1826 roku mały|Cisza morska w tomie 1 zbioru „Poezje Adama Mickiewicza” z 1899 roku
Cisza morska (Na wysokości Tarkankut) (incipit Już wstążkę pawilonu wiatr zaledwie muśnie) – drugi sonet z cyklu sonetów krymskich autorstwa Adama Mickiewicza. Po raz pierwszy został opublikowany w 1826 roku, natomiast dokładna data powstania poematu nie jest znana.
Treść sonetu Drugi sonet z cyklu, związany z rejsem morskim Adama Mickiewicza z Odessy na półwysep Krymski. Forma sonetu oraz opis przyrody jako taki nie pozwalały na związanie sonetu z rejsem po Morzu Czarnym, więc poeta, aby umiejscowić geograficznie miejsce swoich obserwacji, w jego podtytule umieścił nazwę półwyspu Tarkankut. W sonecie tym Podróżny (jedno z wcieleń Krymskiego Pielgrzyma, człowieka o gorzkiej i skomplikowanej przeszłości, świadomego wyobcowania i samotności, który jednak zachował poznawczą ciekawość świata), utożsamiany z podmiotem lirycznym, w dwóch pierwszych czterowierszach obserwuje morze oraz zachowanie żaglowca i jego załogi podczas ciszy morskiej.