Boginie Trzy główne boginie religii Mekkańczyków to Al-lāt, Al-'Uzzá i Manāt, określane córkami Allaha. Tymczasem według Egertona Sykesa Al-lāt była kobiecym wcieleniem Allaha, z kolei Uzza była imieniem nadanym przez Banu Ghatafana planecie Wenus.
Allāt (arabski: اللات) lub Al-lāt była czczona na starożytnym Bliskim Wschodzie z różnymi związkami. Herodot w VI wieku p.n.e. rozpoznał Alilat (grecki: Ἀλιλάτ 1.131.3) jako arabską nazwę Afrodyty (oraz, w innym fragmencie, Uranii), co jest mocnym dowodem kultu Allāt w Arabii w tamtym okresie. Według Księgi Idolów, jej posąg oraz sanktuarium stały w At-Ta’if. Al-'Uzzá (arab. العزى), „Wszechpotężna”, była boginią płodności lub też boginią miłości. Jej główne sanktuarium znajdowało się w Nakhla, oddalonym od Mekki o dzień podróży. Manāt (arab. مناة) była boginią losu. Według Księgi Idolów, posąg Manat został wzniesiony nad brzegiem morza, między Medyną a Mekką. Mieszkańcy kilku regionów czcili Manat, składając pod jej posągiem ofiary, a niektóre pielgrzymki nie mogły zostać uznane za w pełni ukończone, dopóki nie odwiedziły Manāt i nie pokłoniły się przed jej wizerunkiem.