Gdy wojska rosyjskie, w toku kolejnej wojny rosyjsko-tureckiej, wkroczyły do Besarabii i Mołdawii, arcybiskup Ambroży jako ordynariusz najbliższej terytorialnie eparchii został locum tenens Egzarchatu Mołdawii i Wołoszczyzny. W 1790 r. otrzymał honorowe członkostwo w Świątobliwym Synodzie Rządzącym. Towarzyszył wojskom rosyjskim pod dowództwem Grigorija Potiomkina podczas wojny, blisko z nim współpracował. Już po zakończeniu działań wojennych w 1792 r., wracając do swojej eparchii, arcybiskup Ambroży zachorował i zmarł. Został pochowany w Połtawie w monasterze Podwyższenia Krzyża Pańskiego.
Za życia był znany jako znakomity kaznodzieja. W 1778 r. napisał „Kratkoje rukowodstwo k oratorii rossijskoj”, na wzór zbliżonej pracy Michaiła Łomonosowa; jego praca miała istotne znaczenie dla rozwoju rosyjskiej retoryki, jako jeden z pierwszych podręczników sztuki oratorskiej w Rosji napisany w miejscowym języku, a nie po łacinie. Biskup opowiadał się przenoszeniem do języka rosyjskiego zapożyczeń cerkiewnosłowiańskich, jednak podkreślał, że nie ma nic gorszego, niż „nieumiejętne łączenie” dwóch języków. Arcybiskup Ambroży wygłosił m.in. mowę pogrzebową nad grobem Grigorija Potiomkina w 1791 r.
Jest również autorem przekładu Raju utraconego na język rosyjski (z przekładu francuskiego).
Przypisy
Kategoria:Rosyjscy biskupi prawosławni Kategoria:Urodzeni w 1746 Kategoria:Zmarli w 1792