Solankę do zakładu dostarczały Inowrocławskie Kopalnie Soli „Solino”. W okresie PRL były największym zakładem przemysłu chemicznego InowrocławiaHenryk Rochnowski: Zarys przemian społeczno-gospodarczych Inowrocławia w latach 1945–1977, [w:] Dzieje Inowrocławia tom 2 (od 1919 r. do końca lat siedemdziesiątych). Państwowe Wydawnictwo Naukowe. Warszawa – Poznań – Toruń 1982. . s. 250–255.. W latach 1946–1949 rozbudowa zakładu i jego mocy produkcyjnych odbywała się metodą adaptacji istniejących pomieszczeń. W halach po zlikwidowanej cukrowni w Mątwach uruchomiono oddział produkcji kredy strącanej dla potrzeb przemysłu gumowego. W latach 50 XX w. w ramach inwestycji planu sześcioletniego zainstalowano nowe urządzenia, m.in. kolumny karbonizacyjne, chłodnice ociekowe solanki, turbosprężarki, aparaty do dekarbonizacji sody, pompy wirowe, filtry obrotowe, piece wapienne, zbiorniki itp. Z powodu narastającego deficytu energii zbudowano własną elektrociepłownię, a także kolejkę linową do transportu wapienia z kamieniołomów w Piechcinie. W 1951 roku otwarto laboratorium badawcze, które opracowało szereg rozwiązań służących poprawie jakości wyrobów, wzrostowi wydajności procesów technologicznych oraz poprawie ekonomiczności produkcji. W latach 70.