thumb|Dzanabadzar, thanka buddyjska Öndör gegeen Dzanabadzar (; ur. 1635, zm. 1723) – mongolski duchowny buddyjski i przywódca polityczny, pierwszy dżawdzandamba.
Urodził się pośród Chałchasów w Jesöndzüjl na terenie dzisiejszego ajmaku południowochangajskiego. Jego ojcem był tüszeet chan Gombdordż (1594–1655), jeden z trzech chanów chałchaskich, wywodzący swój ród od Czyngis-chana. W 1640 roku został rozpoznany przez piątego dalajlamę Lobsanga Gjaco i czwartego panczenlamę Lobsanga Czokji Gjalcena jako inkarnacja Taranathy i uroczyście intronizowany. W 1647 roku ufundował klasztor Szanch, jeden z najważniejszych ośrodków szkoły gelug w Mongolii. Od 1649 do 1654 roku przebywał w Tybecie, gdzie pobierał nauki w Lhasie i klasztorze Taszilunpo. Po powrocie do Mongolii osiadł w klasztorze w górach Changaj.
Dzanabadzar był uczonym erudytą, zajmował się m.in. poezją, muzyką, malarstwem, medycyną, architekturą, a także twórczością literacką: tłumaczył teksty buddyjskie i sam układał modlitwy. Wykonywał również rzeźby religijne w brązie, z których wiele można do dziś podziwiać w świątyniach i muzeach. Aby ułatwić tłumaczenia z sanskrytu i tybetańskiego, w 1686 roku opracował nowy system pisma do zapisu języka mongolskiego, sojombo.