3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 13. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii, a jego oddziałem macierzystym był 7 dywizjon żandarmerii w Poznaniu. W 1923 pełnił funkcję oficera śledczego 7 dywizjonu żandarmerii. 31 marca 1924 został mianowany kapitanem ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 11. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W 1926 był dowódcą plutonu żandarmerii Poznań. Zajmował się między innymi wyjaśnieniem okoliczności samobójstwa generała dywizji Kazimierza Sosnkowskiego.
W marcu 1932 został przeniesiony do 8 dywizjonu żandarmerii w Toruniu na stanowisko kwatermistrza. 27 czerwca 1935 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 i 2. lokatą w korpusie oficerów żandarmerii. W 1937 został dowódcą tego dywizjonu. W czasie kampanii wrześniowej 1939 był dowódcą żandarmerii Armii „Pomorze”. Poległ 22 września 1939 w bitwie pod Łomiankami. Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie Poduchownym.
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi Srebrny Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928M.P. z 1928 r. nr 260, poz.