Kopalnia Soli im. Tadeusza Kościuszki w Wapnie – istniejąca w latach 1911–1977 kopalnia głębinowa soli kamiennej w miejscowości Wapno, powiat wągrowiecki, województwo wielkopolskie.
Historia W 1828 roku ówczesny właściciel Wapna Florian Wilkoński rozpoczął eksploatację złóż gipsu, który zalegał płytko pod powierzchnią gruntu. W latach 1869–1873 prowadzono wiercenia badawcze, które wykazały istnienie pod gipsem wysadu solnego. Zwierciadło soli występowało stosunkowo płytko i pokryte było czapą gipsowo–ilastą o grubości 20–160 m. Wysad otaczały porowate, silnie nawodnione skały, co stanowiło potencjalne zagrożenie dla eksploatacji złoża.
W 1898 zgodę na eksploatację wykupiła niemiecka spółka Solwerke. Po zatopieniu w 1907 kopalni soli w Inowrocławiu nadania górnicze w Wapnie wykupił belgijski koncern Solvay. W 1911 rozpoczęto drążenie szybu „Wapno I”, a w latach 1912–1917 – „Wapno II” o głębokości 420 m. Był to pierwszy szyb w polskim górnictwie solnym wykonany metodą zamrażania górotworu. Eksploatowano wysad solny występujący na obszarze o wymiarach 700×350 m, sięgający do około 4 km w głąb ziemi. W okresie międzywojennym kopalnię rozbudowano o zmechanizowany zakład przerobu soli. Wydobycie w 1931 roku sięgało 100 tys. ton.