9 grudnia 1830 r. Rząd Narodowy podjął decyzję o przyłączeniu mennicy do Banku Polskiego. 30 grudnia 1831 r. Rząd Tymczasowy Królestwa podjął decyzję o ponownym oddzieleniu mennicy od banku, z mocą od 1 stycznia 1832 r. Dyrekcji banku udało się tylko przesunąć ten termin o 4 miesiące. Brak właściwie racjonalnych przesłanek tej decyzji. Tłumaczy się ją głównie tym, że unieważniano wszelkie postanowienia powstańczego rządu polskiego. Ostatnie miesiące swego wpływu na mennicę Bank Polski wykorzystał zakazując emisji bilonu i naciskając na jak najliczniejsze bicie monet srebrnych. Planowano początkowo emisję brakujących na rynku złotówek, względy pośpiechu chyba sprawiły, że skoncentrowano się jednak na pięciozłotówkach.
Stemple monet polskich powróciły do kształtu z okresu przed detronizacją Mikołaja I. Wybito między innymi ponad milion sztuk złotówek i symboliczną ilość złotych królewskich (złotych dwudziestopięciozłotówek). Te ostatnie monety przywracały paralelizm złotych w złocie i złotych w srebrze.
Już 3 grudnia 1831 r. Rząd Tymczasowy Królestwa postanowił ściągnąć z rynku, w miarę napływu do kas państwowych, monety wybite stemplami powstańczymi.