na początku lat 90. przekształcił się w niezależną tradycję. Obecnie „celtyckie pogaństwo rekonstrukcjonistyczne” jest kategorią nadrzędną, z wieloma uznanymi pod-tradycjami lub wyznaniamiBonewits (2006), s. 137: „There are, by the way, groups of people who call themselves „Gaelic Traditionalists” who have a great deal in common with the Celtic Recons. Some of these GTs started off as CRs, but consider themselves different for some reason or another (usually political). Others are Catholics looking to restore old (but Christian) Gaelic customs. ... The key with understanding these terms, or others such as Celtic Restorationism, Neo-Celtism, Senistrognata, Seandagnatha, Ildiachas/Iol-Diadhachas etc. is to find out what each person using them intends them to mean.”..
Geneza Wraz ze wzrostem zasięgu i znaczenia kulturowego współczesnego pogaństwa, niektórzy Amerykanie o korzeniach europejskich uznali przedchrześcijańskie religie swoich przodków za godne odrodzenia, zaś badanie mitologii i folkloru za sposób osiągnięcia tego celu.