Niektóre grupy rodzimowierstwa celtyckiego poszukiwały w poszczególnych językach celtyckich bardziej specyficznej kulturowo nazwy dla tradycji ogólnej lub dla ich odmiany tradycji.

Pàganachd/Págánacht Niektóre gaelicko zorientowane grupy wykorzystały gaelicki szkocki Pàganachd („pogaństwo”)Erynn Rowan Laurie, Aedh Rua O’Morrighu, John Machate, Kathryn Price Theatana, Kym Lambert ní Dhoireann, „Celtic Reconstructionist Paganism”, in: Telesco, Patricia [editor] (2005) Which Witch is Which? Franklin Lakes, New Jersey: New Page Books / The Career Press, , s. 85–89. lub wersję irlandzką, Págánacht. W jednym przypadku grupa gaelicko-politeistyczna na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych używała modyfikacji pojęcia gaelickiego jako Pàganachd Bhandia („Pogaństwo Bogini”).

Senistrognata W 2000 roku IMBAS, organizacja rodzimowierców celtyckich z siedzibą w Seattle aktywna od końca lat 90. XX wieku do pierwszych lat XXI w., przyjęła nazwę Senistrognata, będącą „staroceltyckim” tłumaczeniem dla „dziadowskie zwyczaje” (ang. ancestral customs). Imbas jest staroirlandzkim słowem oznaczającym „inspiracja poetycka”. Organizacja „promuje ścieżkę duchową Senistrognaty, dziadowskich obyczajów ludów celtyckich.