funkcję tę pełnił do 1951. W 1950 podjął pracę w Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej, był jednym z organizatorów tworzonego właśnie Wydziału Prawa. W 1952 zorganizował Katedrę Postępowania Karnego i objął stanowisko jej kierownika, w tym też roku został mianowany zastępcą profesora. Rozwijał działalność dydaktyczną i naukową. W 1956 uzyskał stopień docenta, a w 1964 — nominację na profesora nadzwyczajnego. W latach 1953–1957 i 1964–1972 dziekan Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 1970 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. Pod jego kierunkiem w 1970 stopień naukowy doktora uzyskał Edward Skrętowicz. W latach 1972–1976 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Prawa Karnego UMCS. Jako członek Komisji Kodyfikacyjnej przy Ministrze Sprawiedliwości w latach 1965—1968 brał udział w pracach nad Kodeksem postępowania karnego i Kodeksem karnym, kodyfikacjami obowiązującymi od 1969. Brał udział jako delegat Uniwersytetu w Kongresie Międzynarodowej Komisji Prawników w Wiedniu (1957) i jako delegat Polski w uroczystościach 400-lecia Uniwersytetu w Genewie (1959). Po przejściu na emeryturę (w 1976) nie zerwał kontaktów z Uczelnią i prawie do końca 1986 prowadził seminaria magisterskie z postępowania karnego.