Zenaida Letycja Julia Bonaparte, księżna Canino i Musignano (ur. 8 lipca 1801 w Paryżu, zm. 8 sierpnia 1854 w Neapolu) – francuska arystokratka, starsza córka Józefa Bonaparte oraz Julie Clary, żona Karola Lucjana Bonaparte, który także był jej kuzynem. Przez pewien czas mieszkała w Bordentown w amerykańskim stanie New Jersey – miejscu wygnania swojego ojca.
Życiorys thumb|Widok rezydencji księżnej Zenaidy w Bordentown w stanie New Jersey Wyszła za mąż za swojego kuzyna, syna swojego wuja Lucjana Bonaparte, Karola Lucjana Bonaparte 29 czerwca 1822 roku w Brukseli. Józef zasugerował to małżeństwo swojej żonie kiedy Zenaida miała 5 lat. Poślubienie dwóch córek Józefa przez synów jego braci miało zapewnić rodzinie sukcesję po Napoleonie (powrót do władzy był nadal rozpatrywany). Ślub odbył się bez większego echa, prawdopodobnie ze względu na matkę Zenaidy, która była oburzona wygórowaną sumą posagu (730 000 franków, suma ta była niedorzeczna biorąc pod uwagę, że willa Luciena w Rzymie kosztowała tylko 150 000), który nadszarpnął jej zasoby. Podczas jej pobytu w Brukseli malarz David uwiecznił ją i jej siostrę na portrecie (Charlotte i Zénaïde Bonaparte (1821)).