Już w grudniu 1939 rozpoczęła się repatriacja tych spośród internowanych wojskowych, którzy wyrazili chęć na powrót na tereny okupowane przez Niemcy, ogółem ewakuowano 418 żołnierzy Wojska Polskiego, którzy zadeklarowali się jako Niemcy. Podobną ewakuację przeprowadzono między kwietniem a czerwcem w stosunku do tych, którzy wyrazili chęć wyjazdu na terytorium polskie okupowane przez Litwę. Ogółem wyjechało wtedy 367 internowanych, choć zgłosiło się niemal dwukrotnie więcej. Na mocy odrębnej umowy chętnych wysyłano również przez granicę z ZSRR, jednak wyłącznie mieszkańców tzw. Zachodniej Białorusi. Repatriacja w kilkunastoosobowych grupach trwała całą wiosnę 1940, w sumie wyjechało 114 osób, w tym troje cywilów.
Od 11 stycznia 1940 chętnych spośród internowanych, także wojskowych, zaczęto kierować do prac rolnych i leśnych.
Sukcesywne zmniejszanie się liczby osób internowanych spowodowało stopniową likwidację części obozów. 20 marca 1940 zlikwidowano obóz w Litene, a 11 maja obóz w Lilaste. Ostatecznie wszystkich pozostałych jeszcze na Łotwie jeńców wojennych zgrupowano w obozie w Ulbroce.