W tej ostatniej szczególnie po tym, gdy latem 1949 roku najpierw udzielił azylu Antunowi Sa’adzie, liderowi SPSN, a potem wydał władzom Libanu, które 8 lipca rozstrzelały go. Wydarzenie to zjednoczyło syryjskich przeciwników Az-Za’ima, w tym Talasa, którego Sa’ada był przyjacielem. Szalę przeważyła decyzja dyktatora o wysłaniu wojska do Dżabal ad-Duruz, naruszając autonomię plemion druzyckich.
Nie wyklucza się, że zamach był wspierany przez Irak i Wielką Brytanię. Al-Hinnawi miał rzekomo przystać na propozycję premiera Iraku Nuriego as-Sa’ida wykorzystania wywiadu brytyjskiego. Irakowi mogło zależeć na zjednoczeniu z Syrią (Wielka Syria), a Brytyjczykom na stworzeniu przeciwwagi dla Arabii Saudyjskiej.
14 sierpnia 1949 roku pod prywatną rezydencję Za’ima podjechały trzy wozy opancerzone. Po wymianie ognia z ochroną, Az-Za’im został pojmany. W podobny sposób zatrzymano premiera. Obu osadzono w fortecy-więzieniu Al-Mazza koło Damaszku. Dowódca 1 Brygady Armii Syryjskiej płk. Sami al-Hinnawi powołał Wyższą Radę Wojenną, której przewodniczył, a w skład której weszło 11 wysokich rangą oficerów, w tym Bahidż al-Kallas. Rada osądziła i skazała na śmierć prezydenta i premiera.