Już dzień po zamachu przejęcia władzy pogratulował premier Libanu. Do 19 września nowy rząd został uznany przez Afganistan, Argentynę, Czechosłowację, Hiszpanię, Liban, Turcję i Wenezuelę. Wielka Brytania i Francja czekały z tym na USA, które wahały się nie mogąc ocenić stabilności sytuacji w Syrii. USA uznały rząd Al-Hinnawiego dopiero 20 września, gdy zapewnił on pozostaniu w mocy zgody na rurociąg TAPLINE. Stosunki dyplomatyczne wznowił Irak i Transjordania, której król zaoferował pomoc wojskową.
W Egipcie, popierającym reżim Az-Za’ima i gdzie zamach wywołał szok, ogłoszono oficjalną trzydniową żałobę.
Rząd Al-Hinnawiego pozbył się również większości byłych hitlerowskich żołnierzy i ekspertów służących w syryjskiej armii, w tym pułkownika SS Waltera Rauffa. We wrześniu 1949 roku ich liczba spadła do 16 oficerów, w tym 6 pilotów.
W listopadzie przeprowadzono wybory, których zwyciężyła proiracka Partia Ludowa (przed zamachem marcowym – największa partia opozycyjna). Chciała ona zrealizować pomysł Wielkiej Syrii, czyli zjednoczeniu z Irakiem.