pod numerem 14. widnieje nazwisko księdza Pułaskiego Był pomysłodawcą słynnej manifestacji ku czci dekabrystów w dniu 25 stycznia 1831 r. Presja manifestacji Towarzystwa Patriotycznego przyczyniła się w znacznym stopniu do uchwalenia przez Sejm w tym samym dniu aktu detronizacji Mikołaja I, dotychczasowego króla Polski. W czasie pochodu „klubistów” ks. Pułaski wygłosił płomienne przemówienie na Placu Saskim.
13 lutego, Aleksander Pułaski i Ksawery Bronikowski wraz z grupą działaczy Towarzystwa Patriotycznego wyruszyli z Warszawy – jako niezależna od armii jednostka zbrojna – do wojny z Rosjanami. Był wśród nich m.in. poeta i belwederczyk – Seweryn Goszczyński. Do Stoczka przybyli tuż po zakończonej tam bitwie. Chrzest bojowy przeszli w potyczce pod Ryczywołem (19 II). Pułaski pozostał w armii gen. Józefa Dwernickiego i służył w niej jako kapelan. Jak podawała Nowa Polska (19 II 1831), księża Pułaski i Szynglarski „w duchu religijnym” zachęcali żołnierzy do wytrwałości w „świętey walce”. Ks. Pułaski brał udział w bitwie o Kurów (3 III) i w bitwie pod Boremlem (18-19 IV). Został odznaczony Złotym Krzyżem Virtuti Militari.