Początkowe lata życia spędził w Ozorkowie. W 1908 jego ojciec za pracę niepodległościową został zesłany w głąb Rosji. Rok później rodzina, pozbawiona środków utrzymania, przeniosła się do Łodzi, gdzie Wacław uczęszczał do szkoły miejskiej. W 1915 z rodziną powrócił do Ozorkowa i kontynuował dokształcanie. Należał w tym czasie do Związku Harcerstwa Polskiego, a od września 1916 również do Polskiej Organizacji Wojskowej. W dniu 11 listopada 1918 uczestniczył w rozbrajaniu Niemców i tego samego dnia w Łęczycy wstąpił do Wojska Polskiego. Do maja 1919 pełnił służbę w biurze werbunku ochotnikówWBH, sygn. I.482.64-5586 VM, s. 3, 4..
Od maja 1919 służył w 30 pułku piechoty (wchodzącym w skład 10 Dywizji Piechoty). W jego szeregach brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej (podczas walk z bolszewikami dowodził drużyną, a potem plutonem ckm)WBH, sygn. I.482.64-5586 VM, s. 4.. Będąc w stopniu sierżanta, nocą z 15 na 16 sierpnia 1920 razem ze swym pułkiem uczestniczył w ataku na Radzymin. Po krwawej walce oddziały radzieckie początkowo ustąpiły z miasta, do którego południowej części wdarły się dwie kompanie 30 pp. Natarcie wojsk polskich załamało się jednakże pod silnym ogniem piechoty wroga, a toczone walki przeciągały się. Ostatecznie pod osłoną nocy nieprzyjaciel wycofał się, pozostawiając miasto Polakom.