Model odpowiada założeniom ustaw oraz dokumentów regulujących funkcjonowanie obszaru pomocy społecznej. Zakłada, że pomoc musi zostać oparta na zmianach w lokalnych społecznościach, w których żyją osoby doświadczające problemów. Postuluje zmiany także w strukturze organizacyjnej ośrodków pomocy społecznej oraz nowatorskie podejście do strategicznych dokumentów formułowanych na poziomie gmin. Zakłada wypracowanie zmian w materii prawa, które reguluje funkcjonowanie systemu pomocy społecznej. Reorganizuje też rolę pracownika socjalnego, który nie ma być „rozdawcą pieniędzy”, ale animatorem, mediatorem i politykiem społecznym. Organizatorzy społeczności lokalnych w terenie pracować mają z całymi społecznościami, a zwłaszcza z tymi ich częściami, które są najbardziej zmarginalizowane. Jednostki mają się stać partnerami w działaniach, a nie klientami pomocy, grupy zaś z odbiorców pomocy mają się przeistoczyć w środowiska będące w stanie własnymi siłami przezwyciężać trudności. Rolą organizatora ma być wspieranie w tych działaniach, aż do czasu uzyskania przez społeczności zdolności samodzielnego funkcjonowania.