W kolejnych latach w zawodach międzynarodowych rozgrywanych w Japonii zajmował z reguły odległe pozycje i nie brał udziału w konkursach wyższej rangi.
Styl „V” Latem 1991, chcąc zakwalifikować się na Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1992, postanowił wypróbować nowe możliwości, które mogłyby mu w tym pomóc – wspólnie z innym, młodszym skoczkiem narciarskim, z którym wówczas wspólnie trenował, przygotował modele nart w skali 1:8 i poddał je testom w tunelu aerodynamicznym na Uniwersytecie Tokijskim, próbując znaleźć optymalny ich układ, jaki powinny przybrać w locie. Na podstawie uzyskanych wyników, które jednoznacznie wykazały, iż styl „V” jest znacznie bardziej efektywny od stylu klasycznego, jako jeden z pierwszych Japończyków, zaczął go stosować w swoich skokach (wkrótce później z efektów jego badań zaczęła korzystać cała reprezentacja Japonii).
W pierwszym starcie międzynarodowym po zmianie stylu uzyskał najlepsze w karierze wyniki w zawodach najwyższej rangi – 14 grudnia 1991 w Sapporo był 19., a dzień później 16. (w obu konkursach był w grupie 4 najlepszych Japończyków).
W lutym 1992 wystartował w zimowych igrzyskach olimpijskich rozgrywanych w Albertville, plasując się indywidualnie na 25. (skocznia duża) i 28. miejscu (obiekt normalny), a drużynowo zajmując 4.