choć nie doszło do porozumienia, stanowiska papieża i cesarza zbliżyły się. W 1111 Fryderyk wyruszył do Rzymu wraz z Henrykiem V w celu przeprowadzenia koronacji cesarskiej. W dniu koronacji doszło do konfliktu papieża z niemieckimi biskupami i papież odmówił koronacji. W walkach ulicznych, które wówczas wybuchły, szala przechyliła się jednak na stronę Henryka V dzięki interwencji Fryderyka. Henryk pojmał wówczas papieża i zmusił go do przeprowadzenia koronacji oraz uznania cesarskiego prawa do inwestytury.
W 1114 doszło do zerwania Fryderyka z Henrykiem. Arcybiskup wziął udział w powstaniu przeciwko cesarzowi w Nadrenii i współpracował z papieżem. W 1122 zniszczył cesarski zamek w Kerpen. W tym samym roku doszło jednak do konkordatu wormackiego i stosunki Fryderyka i cesarza unormowały się. Po śmierci Henryka V w 1125 zamierzał wesprzeć w staraniach o tron królewski hrabiego Flandrii Karola I Dobrego, koronę zdobył jednak Lotar III z Supplinburga. Fryderyk ostatecznie poparł go i koronował go na króla, ale miał z nim napięte stosunki z powodu sprzecznych interesów na terenie Westfalii, gdzie Fryderyk przez lata powiększał swoje wpływy i wznosił zamki. Do zbliżenia z Lotarem doszło dopiero pod koniec życia Fryderyka, m.in.